dag 01

Dag 02

dag 03

dag 04

dag 05

 

 

Panorama Trail in Yosemite NP

Vanochtend waren we zoals altijd weer vroeg op. Om 5:30 stonden we naast ons bedje. Voor de lezers onder ons die denken…. Poef dat hou je niet vol… Om 21:00 liggen we al te slapen in diepe coma.

Al met al zaten we om 6:45 in de auto. Toen we het park in reden zat er nog geen ranger maar wij hebben nog geen parkpas. Wat nu? We zijn maar gewoon door gereden we vragen het straks wel. We moesten naar de Yosemite Lodge. Hier moesten we onze kaartjes ophalen voor de one way ticket naar Glacier Point. Tevens is dit de plek waar je op de bus stapt.

Onderweg ernaar toe moest Bas boven op de rem…. Er lag een eekhoorn te spartelen op de weg echt heel  zielig. Waarschijnlijk was hij voor ons aangereden. Nou weet ik dat het beter is om er helemaal overheen te rijden maar dat kan ik niet en Bas ook niet. Met een rot gevoel reden we verder.

Wat is het toch een schitterend park. De watervallen waren vol en de rivier was wild! Vorige week is het slecht weer geweest en nog heel erg koud, en nu is het in een keer warm geworden en veel zon dus alles smelt als een gek. Prachtig gezicht! We waren om 7:30 bij de Lodge en kregen onze kaartjes. De bus vertrok pas om 8:30 dus we hadden nog even. We zijn daar even naar Yosemite Falls gelopen die ligt daar aan de overkant.


1

 2

Om 8:30 zat de bus al aardig vol. Ze hadden er drie rijden. Wij waren de lading met een one way ticket. Natuurlijk zijn er altijd mensen te laat en die moeten dan ook nog even een kaartje halen. Maar om 8:45 vertrokken we dan eindelijk.  We hadden een leuke gids in de bus. Een vrouw echt zo’n potige, ze vertelde dat ze vroeger op de schoolbus had gereden en dat ze nu happy tourists rond reed, take your pick… ha ha ha.

Om 10:15 waren we boven. Er lag heel veel sneeuw. De lucht was strak blauw het leek wel winterport. Het was absoluut niet koud. We hadden de jas nog wel aan maar het was een twijfel geval. En o o o wat een schitterend uitzicht. We hebben hier op ons gemakje rondgelopen en na een plas pauze zijn we om 11:00 vertrokken op de panorama trail.


3


4


5

Het was niet heel druk dus veel mensen had je niet om je heen. Er liepen soms behoorlijke stromen over het pad en dat was voor veel mensen natte voeten halen. Mijn schoenen zijn waterdicht dus geen last en Bas heeft zijn berggeiten diploma dus hij vindt altijd een manier om er omheen te klimmen, soms kijk ik maar niet hoe. Er liep ook een oud Engels vrouwtje op de trail. Ze had bij de water plekken wat hulp nodig maar voor de rest liep ze aardig door hoor. Ze had slechte knieën maar ze rende die berg af.

Het was echt genieten ook omdat we wisten dat we alle tijd hadden. Volgens mij kwamen we rond het middag uur aan bij Illoutfalls. Hier zijn we een klein stukje verder geklommen en hadden de rivier voor ons alleen. Niemand zag je hier. Hier hebben wel lekker een broodje gegeten en onze salade op gegeten. Na een tijdje te hebben gezeten moesten we verder. Nu kwam het zware stuk, de berg weer op!       

Het was best warm maar toen we de berg op gingen kwam er een beetje sluier, dank u moeder natuur! Al vloekend en mopperend liep ik de berg op. Was natuurlijk binnen no time weer buiten adem….

6 7
8


9


En dan halleluja peren, dan ben je weer boven!! De stemming verandert weer in een happy mood. Rond 15:30 waren we bij Nevada Falls. De zon kwam er weer bij en we hebben heerlijk een uurtje in de zon gelegen. Het water van de falls spatte alle kanten op!

10


11


12

 13


We zijn via mist trail naar benden gegaan. Maar dat is wel lastig als je je berggeiten diploma niet hebt. Gelukkig kon ik het wel heel rustig doen en klauterde over de stenen naar beneden. Zo af toe viel ik bijna op mijn be… juist ja. Het is schitterend zo vlak naast die waterval te lopen, en nat! Nou viel het begin nog wel mee. Bij de laatste waterval, volgens mij is dat Vernal Fall werd het echt waterpret. We werden drijfnat. Om Bas zijn camera tas zit een beschermhoes maar die van mij niet. Ik heb mijn jas erom vast gemaakt die is ook water dicht.


14


15


Als verzopen katjes begonnen we aan de laatste mijl van deze trail. En o wat hadden we een pijn in onze poten! Het is eigenlijk maar 13 km en dat is best goed te lopen maar omdat je altijd omlaag of omhoog loopt heb je dan toch wel pijn.


Om 19:15 waren we beneden en deden we een vreugde dansje. Vrij snel konden we de shuttle bus in, terug naar de auto en kon ik even mijn oogjes dichtknijpen, heel even maar….

Thuis in ons appartement heb ik de lasagna warm gemaakt. En zijn we naar het eten als een blok in slaap gevallen! Morgen weer een dag!

volgende pagina