Vandaag schrijf ik maar voor een keertje de weblog. Ik ben aan de beterende hand. Alleen het hoesten wil nog niet echt verdwijnen. Op deze ochtend ligt Esther meer dood als levend nog enigszins rustig in ons bedje te slapen. We zouden vandaag een lekker boottochtje gaan maken over het enige rif van het vaste land van de verenigde staten. Doordat er een glazen bodem in deze boot zit kan je het leven van het rif mooi bekijken.

Als eerste zijn we gaan ontbijten in een waffel house. De bediening was hier wel erg bedroevend. Klanten liepen boos weg omdat anderen buiten hun schuld eerder werden geholpen. Hier hadden ze tafeltjes staan met bankjes waarop normaal gesproken maar 1 Amerikaan kan plaatsnemen. Wij konden hier dus met wat moeite met twee personen op gaan zitten. De bijgevoegde foto's op de andere pagina geven wel weer dat dit toch een paar praktische problemen met zich meebrengt. Het eten was hier verder wel ok.

01  02

Na een tijdje rond de haven te hebben gelopen konden we eindelijk aan dek gaan van het grote schip. Eerst zijn we buiten gaan staan om even van de zon en de wind te genieten. Het ziet er echt super uit. Het moment dat je voorbij de grote huizen bent in de haven krijg je uitzicht over de zee. Hier zie je die mooie bekende lichtblauwe zee. Alleen jammer dat dit niet zo hoort te zijn. Hij hoort er zwart uit te zien dit moet komen door de vegetatie op de bodem. Steeds meer van dit gebied verandert in een woestijn.....wat het overigens wel erg mooi doet op de foto. Ik ben nu al jaloers op de foto,s van de volgende generatie want die moeten dan waarschijnlijk een totaal lichte zee kunnen fotograferen. Fishing trips zullen er dan waarschijnlijk niet meer in zitten.

03 04

Het schip vaart nog steeds als een rots door de toch wat woelige wateren. Na ongeveer 45 minuten varen komen we dan eindelijk bij het rif aan. Nu moet het gaan beginnen dacht ik nog. Ik hoorde onze tour guide het nog zo zeggen. Door het glas kijken is niet voor iedereen weggelegd. Als je er niet tegen kan dan moet je maar gewoon naar de horizon blijven kijken.

Het eerste kwartiertje ging alles eigenlijk nog wel goed. Het zag er allemaal schitterend uit. Ik zag al wel een paar mensen weglopen maar voelde mij zelf nog wel aardig goed. Zelfs Esther zag er weer wat beter uit. Hies was al afgehaakt en zat wat voor zich uit te staren. Zwakkelingen dacht ik nog, ik zit hier nog alsof er niets aan de hand is.

05 06


Esther wilde even naar de WC. Vanaf dat moment ging het met mij hard achteruit. Ik ben op  de bank gaan zitten en dacht als ik nu maar rustig naar de horizon blijf kijken, komt alles goed. Alleen jammer Dat die horizon elke keer verdween. Het ene moment zag ik alleen maar water en het andere alleen maar lucht. Daar kwam Esther al weer aan. Ze ging zitten en nog geen drie tellen later zei ze dat ze niet lekker werd. Alleen jammer dat de ene wc al een tijdje bezet was door 1 vrouw die, gezien de tijd dat ze op de wc zat, zich ook al niet zo lekker voelde. De andere wc was gelijk na Esther bezet door een andere die ook al wit was uitgeslagen. Dat had Esther alleen niet gezien dus die rende naar de wc's. In paniek was ze onderhand bezig beide deuren te forceren. De guide maakte vervolgens een opmerking of ze zich niet zo lekker voelde.....de blik in Esther haar ogen, haar hand op haar mond waren dusdanig sterke non-verbale communicatie dat de volgende opmerking van de guide was dat ze dan beter naar buiten kon lopen. Dat was beter dan in zo'n klein hok te zitten. Mijn optie aan haar zou zijn geweest neem die prullenbak die naast je staat.....maar nee. Met als gevolg dat Esther met haar hand op haar mond langs iedereen moest lopen om de achterzijde van het schip  te bereiken. Ik kan iedereen verzekeren, dit had rampzalig voor iedereen aan boord kunnen aflopen.

Om mijn vriendinnetje te helpen en omdat ik ook zo ziek als wat was ben ik gelijk achter haar aan gehold. Binnen drie tellen was ze alle 6$ van de waffel house weer kwijt. Keurig heb ik haar haren nog naar achter gehouden. Mensen die mij een beetje kennen weten dat dit voor mij een meer dan onmogelijke opgave is. Maar goed de wind zal wel gunstig hebben gestaan want ik zelf kon alles nog net binnenhouden. Best romantisch zo'n boottripje. Esther voelde zich ineens weer een stuk beter.

07

Ik ben aan de voorzijde van het schip ergens op de grond gaan zitten en heb mijn ogen niet meer open gedaan tot op 5 minuten van de haven. In totaal waren er vier mensen over hun nek gegaan en volgens mij waren er een stuk of 10 die zich echt niet meer happy voelde. De zee was dan ook wel erg ruig volgens onze guide. Al met al mochten we nog blij zijn dat we geen bon hebben gekregen want het bleek ook nog verboden om de vissen te voeren. Bij het verlaten van de boot kon ik nog net uitbrengen. Well that was fun! Gezien bedompte lach op gezichten was iedereen het daarover wel met me eens.

Al met al was het wel super om te doen. Veel verschillende vissen gezien waaronder 1 van ongeveer 200kg. Ook nog een schildpad gezie. Morgen gaan we Snorkelen zoals afgesproken....NOT!

Na het boottochtje zag Esther er weer erg beroerd uit we zijn eerst maar even twee uurtjes op bed gaan liggen. Hierna was het bij Hies en mij weer helemaal ok. Willem had al bijna nergens last van gehad. Esther bleef op bed liggen. We zijn toen m.u.v. Esther een stukje over de keys gereden. Zonder onze tourguide was het wat onwennig en dus zijn we na het bezichtigen van een birdsanctuary maar weer terug naar het hotel gegaan. Eerst onderweg wat te eten gehaald...ook voor Esther want die had honger voor twee. Morgen lekker uitslapen en voor ons de eerstkomende jaren geen boottochtjes meer op open zee.


08 09